Podatek u źródła (ang. withholding tax, często skracany jako WHT) to rodzaj podatku dochodowego, który pobierany jest bezpośrednio przy wypłacie określonych należności transgranicznych. W praktyce oznacza to, że płatnik w Polsce, dokonując wypłaty na rzecz podmiotu zagranicznego, zobowiązany jest do potrącenia odpowiedniej kwoty podatku i przekazania jej do urzędu skarbowego.
Podatek u źródła – definicja
Podatek u źródła to forma podatku dochodowego, która pobierana jest „u źródła” wypłaty – czyli przez podmiot dokonujący płatności, jeszcze przed przekazaniem należności odbiorcy. W Polsce obowiązuje on głównie przy wypłatach na rzecz nierezydentów (czyli podmiotów zagranicznych) z tytułu:
- dywidend,
- odsetek,
- należności licencyjnych,
- usług niematerialnych (np. doradczych, prawnych).
Stawki podatku u źródła mogą się różnić – standardowo wynoszą one 19% lub 20%, jednak mogą być obniżone lub całkowicie zniesione, jeśli zastosowanie mają umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę z innymi krajami.
Jak działa podatek u źródła?
Obowiązek poboru podatku u źródła spoczywa na podmiocie wypłacającym wynagrodzenie – najczęściej polskim przedsiębiorcy lub instytucji. To właśnie on działa jako płatnik, który potrąca podatek od wypłacanej kwoty i wpłaca go do urzędu skarbowego.
Aby zastosować zwolnienie z podatku lub preferencyjną stawkę, konieczne jest spełnienie określonych warunków formalnych, w tym uzyskanie certyfikatu rezydencji podatkowej odbiorcy należności.
Podstawa prawna
Podatek u źródła w Polsce reguluje ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT). Szczegóły dotyczące stawek, procedur oraz warunków zwolnienia znajdują się także w odpowiednich rozporządzeniach i interpretacjach organów podatkowych.
Twoja wiadomość została wysłana